moment van zelfreflectieNadat ik één jaar gewerkt had met lean, wist ik niet meer hoe het verder moest. We hadden vijftig verbeterplannen, een veiligheidssysteem en veiligheidsrondes. Daar was ik trots op, maar het frustreerde me dat ik op fundamentele vragen geen antwoord had. Hoe wist ik zeker dat de rapporten en metingen een bijdrage leverden aan de patiëntveiligheid? Was het meten van de bezettingsgraad van de operatiezaal en de registratie van de begin- en eindtijd van operaties wel van toegevoegde waarde voor de patiënt op de operatietafel? En zou ik mijn familieleden überhaupt aanraden om zich in VUmc te laten opereren? Instinctief zei ik ja, maar ik kon het niet onderbouwen. Ik was verward. Mijn sensei raadde me aan focus te creëren. Ik begreep ineens veel beter dat patiëntveiligheid geen ‘project’ was, maar dat dit elke dag en altijd in de gedachten van mij en mijn medewerkers moest zitten. We hielden prompt op met het meten van efficiëntie. Nu ik er eens goed over nadacht, was de bezettingsgraad van de OK voor patiënten eigenlijk totaal niet belangrijk.

Verder lezen? Bestel het boek